Donderdag 25, Vrijdag 26 december, Donderdag 1 januari 2026 en Vrijdag 2 januari 2026 zijn wij gesloten
Vandaag geopend van :
09u00 – 12u00 en 13u00 – 16u30
Beleef een stukje beladen geschiedenis vlak bij de Achelse Kluis, waar een indrukwekkende reconstructie van de Doodendraad herinnert aan de tragische gebeurtenissen uit de Eerste Wereldoorlog.
Deze elektrische versperring werd in 1915 door de Duitse bezetter opgetrokken langs de Belgisch-Nederlandse grens om vluchtpogingen te verhinderen. De reconstructie in Achel geeft een aangrijpend beeld van de impact die deze “dodendraad” had op de streek en haar bewoners.
Langs het traject vind je talrijke informatieborden met verhalen over het leven aan de grens, ontsnappingspogingen, en de tragische lotgevallen van zij die de draad waagden over te steken. Een beklijvende ervaring voor jong en oud.
👣 Twee wandelroutes laten je het erfgoed zelf ontdekken:
🔹 Korte route – 3,2 km (± 40 minuten)
Vertrek aan De Ezel – wandel in tegenwijzerzin
🔹 Lange route – 8,8 km (± 2,5 uur)
Vertrek aan De Ezel of De Achelse Kluis – wandel in wijzerzin
📍 Beide routes zijn duidelijk bewegwijzerd met bordjes met een klaproos – het symbool van herdenking.
🧭 Tip: Vergeet je wandelschoenen niet en neem even de tijd om stil te staan bij de verhalen die zich langs deze grens hebben afgespeeld.
Toen Duitsland in 1914 België binnenviel, werd het leven in de grensstreek – zoals in Hamont-Achel – zwaar verstoord. Om elk contact met het neutrale Nederland te verhinderen, bouwden de Duitsers een dodelijke elektrische versperring: de Doodendraad, in de streek bekend als “den droad”.
Opmerkelijk genoeg werd Hamont-Achel pas in 1916 mee afgesloten. De draad – een onbekend en angstaanjagend wapen – moest de bevolking isoleren. Toch probeerden velen te ontsnappen: smokkelaars, spionnen, jongens op weg naar het front, en gewone burgers op zoek naar vrijheid.
Sommigen slaagden, maar meer dan 1.000 mensen vonden langs de grens de dood. Tussen Neerpelt en Bocholt alleen al vielen 61 slachtoffers – burgers die letterlijk aan de draad bleven hangen.
Vandaag kan je langs de erfgoedwandeling deze indrukwekkende geschiedenis herbeleven. Een verhaal van angst, moed en de onstuitbare drang naar vrijheid.
Elektrische hoogspanning aan de grens
In Hamont-Achel bestond de Doodendraad uit een indrukwekkende driedubbele versperring. De middelste draad stond onder hoogspanning van zo’n 2.000 volt wisselstroom – aanraken betekende een zekere dood. De buitenste draden aan Belgische en Nederlandse zijde waren niet onder stroom, maar dienden als waarschuwing en afscherming.
Elke afsluiting bestond uit 5 tot 7, soms zelfs 9, rijen ijzerdraad die op ongeveer 30 cm van elkaar boven elkaar gespannen waren. De onderste draad liep al op 25 cm boven de grond. Alles was bevestigd aan houten palen van zo’n 2 meter hoog. Porseleinen isolatoren – de typische ‘potjes’ – hielden de stroomdraad op zijn plaats. Om de 50 meter stond een 7 meter hoge mast die de elektrische voeding verzorgde, geleverd door opgeëiste Belgische bedrijven.
Naast deze dodelijke constructie zette de Duitse bezetter ook honderden – vaak oudere – militairen in. Dag en nacht patrouilleerden ze langs de draad om ontsnappingen te voorkomen.
Ook de Achelse Kluis ontkwam niet aan de strenge Duitse maatregelen. Voor de aanleg van de Doodendraad op hun terrein moest de kloostergemeenschap zélf de kosten voor het materiaal betalen. De Duitse bezetter nam enkel de uitvoering voor zijn rekening.
De paters en broeders kregen daarbij een opvallende verplichting opgelegd: ieder van hen moest persoonlijk een contract ondertekenen. Daarin beloofden ze de versperring niet te overschrijden, geen berichten of voorwerpen over de draad te smokkelen en zelfs geen informatie mondeling door te geven naar de andere kant.
Een pijnlijk voorbeeld van hoe zelfs neutrale kloostergemeenschappen onder druk werden gezet in een oorlog die ook de grenzen van vertrouwen overschreed.
Sinds 6 mei 2000 – en vernieuwd in 2015 – brengen drie levensechte reconstructies van de Doodendraad hulde aan de frontsoldaten van de IJzer en aan de vele slachtoffers van deze dodelijke grensversperring.
Elke reconstructie is uniek en met oog voor detail opgebouwd. Negen infoborden nemen je mee terug naar de dramatische oorlogsjaren, waarin wanhoop, maar ook moed en patriottisme mensen ertoe brachten deze levensgevaarlijke draad toch te trotseren.
Naast de versperring zelf zijn ook een wachthuisje en een schakelhuisje nagebouwd. Deze gebouwen dienden destijds om de draad van stroom te voorzien en gaven bij kortsluiting onmiddellijk alarm – waarna de wacht snel in actie kwam.
Een beklijvende reconstructie die het verleden tastbaar maakt.
Toen Duitsland in 1914 België binnenviel, werd het leven in de grensstreek – zoals in Hamont-Achel – zwaar verstoord. Om elk contact met het neutrale Nederland te verhinderen, bouwden de Duitsers een dodelijke elektrische versperring: de Doodendraad, in de streek bekend als “den droad”.
Opmerkelijk genoeg werd Hamont-Achel pas in 1916 mee afgesloten. De draad – een onbekend en angstaanjagend wapen – moest de bevolking isoleren. Toch probeerden velen te ontsnappen: smokkelaars, spionnen, jongens op weg naar het front, en gewone burgers op zoek naar vrijheid.
Sommigen slaagden, maar meer dan 1.000 mensen vonden langs de grens de dood. Tussen Neerpelt en Bocholt alleen al vielen 61 slachtoffers – burgers die letterlijk aan de draad bleven hangen.
Vandaag kan je langs de erfgoedwandeling deze indrukwekkende geschiedenis herbeleven. Een verhaal van angst, moed en de onstuitbare drang naar vrijheid.
Elektrische hoogspanning aan de grens
In Hamont-Achel bestond de Doodendraad uit een indrukwekkende driedubbele versperring. De middelste draad stond onder hoogspanning van zo’n 2.000 volt wisselstroom – aanraken betekende een zekere dood. De buitenste draden aan Belgische en Nederlandse zijde waren niet onder stroom, maar dienden als waarschuwing en afscherming.
Elke afsluiting bestond uit 5 tot 7, soms zelfs 9, rijen ijzerdraad die op ongeveer 30 cm van elkaar boven elkaar gespannen waren. De onderste draad liep al op 25 cm boven de grond. Alles was bevestigd aan houten palen van zo’n 2 meter hoog. Porseleinen isolatoren – de typische ‘potjes’ – hielden de stroomdraad op zijn plaats. Om de 50 meter stond een 7 meter hoge mast die de elektrische voeding verzorgde, geleverd door opgeëiste Belgische bedrijven.
Naast deze dodelijke constructie zette de Duitse bezetter ook honderden – vaak oudere – militairen in. Dag en nacht patrouilleerden ze langs de draad om ontsnappingen te voorkomen.
Ook de Achelse Kluis ontkwam niet aan de strenge Duitse maatregelen. Voor de aanleg van de Doodendraad op hun terrein moest de kloostergemeenschap zélf de kosten voor het materiaal betalen. De Duitse bezetter nam enkel de uitvoering voor zijn rekening.
De paters en broeders kregen daarbij een opvallende verplichting opgelegd: ieder van hen moest persoonlijk een contract ondertekenen. Daarin beloofden ze de versperring niet te overschrijden, geen berichten of voorwerpen over de draad te smokkelen en zelfs geen informatie mondeling door te geven naar de andere kant.
Een pijnlijk voorbeeld van hoe zelfs neutrale kloostergemeenschappen onder druk werden gezet in een oorlog die ook de grenzen van vertrouwen overschreed.
Sinds 6 mei 2000 – en vernieuwd in 2015 – brengen drie levensechte reconstructies van de Doodendraad hulde aan de frontsoldaten van de IJzer en aan de vele slachtoffers van deze dodelijke grensversperring.
Elke reconstructie is uniek en met oog voor detail opgebouwd. Negen infoborden nemen je mee terug naar de dramatische oorlogsjaren, waarin wanhoop, maar ook moed en patriottisme mensen ertoe brachten deze levensgevaarlijke draad toch te trotseren.
Naast de versperring zelf zijn ook een wachthuisje en een schakelhuisje nagebouwd. Deze gebouwen dienden destijds om de draad van stroom te voorzien en gaven bij kortsluiting onmiddellijk alarm – waarna de wacht snel in actie kwam.
Een beklijvende reconstructie die het verleden tastbaar maakt.
In de groene long tussen Hamont en Achel doorkruisen verschillende bewegwijzerde wandelroutes het uitgestrekte groengebied. U komt zo voorbij de verschillende monumenten uit het historische verleden. Grafheuvels uit de brons-en ijzertijd, de mysterieuze Tomp, de waag, de oude hoeve Beverbeek, De Draad, de Napoleonsmolen, de Teutenhuizen en uiteraard de abdij de Achelse Kluis.
De wandelkaarten kan je aankopen bij het V.V.V. Hamont- Achel vzw of bij het UiTpunt in Hamont.
